نظریه پردازان رفتار سازمانی، شاخص های متنوعی را برای سنجش خودمدیریتی ابرمردها که هدایت کننده پیروان به سمت کشف نیروهای بالقوه درونی خود هستند، ارایه می کنند. این مقاله، بر اساس نتایج پژوهشی که به منظور بررسی سیره عملی امام خمینی (ره) است تدوین شده و با به کارگیری شیوه مصاحبه گروه کانونی و بر اساس تحلیل محتوای مجموعه رفتارهای حضرت امام (ره) مورد بررسی قرار گرفت. شاخص های خودمدیریتی ایشان در دو بعد روحی روانی و جسمی فیزیکی بیان شده است. نتایج تحقیق، حاکی از آن است که، در مجموعه رفتارهای ایشان، شاخص هایی نظیر: نظم، نیت و عمل خالص، کنترل امیال، ساده زیستی، ظاهر مناسب، رژیم غذایی مناسب، ورزش، مدیریت بیماری و تجدید قوای جسمی در سطح کاملا مطلوب مشاهده شده است.

امروزه نقش با اهمیت شغل در ابعاد مختلف زندگی فردی، خانوادگی و اجتماعی مشخص است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین ابعاد شخصیت با تاب­آوری شغلی و خودمدیریتی شغلی در کارکنان شهرداری شهر مشهد انجام شد. روش پژوهش توصیفی و از نوع مطالعات همبستگی بود. جامعه آماری کلیه افراد شاغل در سازمان شهرداری شهر مشهد در نیمه دوم سال 1402 به تعداد 420 نفر بود که تعداد 220 نفر از آنان براساس جدول مورگان به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش پرسش نامه تیپ­های شخصیت (مایرز بریگز، 2005)، تاب­آوری شغلی (لیو، 2003) و مهارت­های خودمدیریتی (Houghton & Neck, 2002) بود. داده­های پژوهش با تحلیل رگرسیون چندگانه و ضریب همبستگی پیرسون و استفاده از نرم­افزار SPSS نسخه 26 استفاده شد. یافته­ها نشان داد که بین ابعاد شخصیت با تاب­آوری و خودمدیریتی شغلی رابطه مثبت و معنی دار دارد. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که ابعاد شخصیتی برون گرایی، حسی، عقلانی، قضاوت گرا و ملاحظه گرا باعث افزایش تاب آوری شغلی و ابعاد شخصیتی احساسی باعث کاهش خودمدیریتی شغلی می شوند.

1هدف: پژوهش حاضر با هدف تبیین خلاقیت بر اساس خودمدیریتی و خودکارآمدی خلاّق با میانجیگری درگیری تحصیلی در دانش آموزان دبستانی دارای مشکلات یادگیری صورت پذیرفت. روش: از نوع توصیفی همبستگی با طرح تحلیل مسیر در قالب معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دچار مشکلات یادگیری دبستان های شهر اراک در سالتحصیلی 1401-1400 بودند که از بین آنها 200 دانش آموز دختر و پسر (هر جنس100 نفر) با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه های کلورادو، خلاقیت، خودمدیریتی هاوتون و نک، خودکارآمدی خلاّق، و درگیری تحصیلی بود که توسط معلمان و والدین دانش آموزان دچار مشکلات یادگیری تکمیل گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از ضرایب همبستگی پیرسون، و تحلیل مسیر در نرم افزار SPSS و AMOS آنالیز گردید. از روش مدل یابی معادلات ساختاری برای بررسی برازش مدل پژوهش استفاده شد. نتایج: یافته ها نشان داد که مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود. همچنین ضرایب بیانگر اثر معنادار خودکارآمدی خلاق به همراه ابعاد خودمدیریتی بر درگیری تحصیلی و خلاقیّت معنادار بود. به این معنی که با افزایش خودکارآمدی خلاق و خودمدیریتی تغییر مثبتی در میزان درگیری تحصیلی و خلاقیّت دانش آموزان دارای مشکلات یادگیری بوجود می آید. لذا روابط بین متغیرهای مدل ترسیم شده در این پژوهش، مورد تأیید قرار گرفت. بحث و نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که خودکارآمدی خلاق و ابعاد خودمدیریتی از طریق افزایش درگیری تحصیلی اثر مثبتی بر افزایش خلاقیّت دارند.

مقدمه و اهداف: یکی از بزرگ ترین چالش هایی که سیستم های بهداشتی سراسر جهان در قرن بیست و یکم با آن مواجه هستند، افزایش بار ناشی از بیماری های مزمن است. برای حل این چالش بسیاری از کشورهای پیشرفته شروع به اتخاذ برنامه های آموزش خودمدیریتی کردند. ابزارهای مختلفی برای سنجش میزان تاثیر برنامه های آموزشی و خودمدیریتی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن وجود دارد. برخی از این ابزارها برای سنجش خودمدیریتی در یک بیماری خاص طراحی شدند. برخی از ابزارها نیز عمومی هستند که برای طیف وسیعی از بیماری های مزمن کاربرد دارند. هدف از این مطالعه، معرفی ابزار های عمومی سنجش خودمدیریتی در بیماری های مزمن است. مواد و روش ها: نوع این مطالعه مروری، روایتی است. برای یافتن ابزارهای عمومی موجود در زمینه خودمدیریتی، ترکیبی از کلمات کلیدی در پایگاه داده های الکترونیکی اسکوپوس، وب ساینس، پاب مد و گوگل اسکالر جست و جو شد. یافته ها: ابزارهای عمومی موجود در زمینه خودمدیریتی بیماری های مزمن عبارت اند از: مقیاس غربالگری خودمدیریتی، مقیاس مهارت خودمدیریتی، مقیاس خودکنترلی و خودمدیریتی، مقیاس شرکا در سلامت، پرسش نامه تاثیر آموزش بهداشت. نتیجه گیری: تا کنون ابزارهای عمومی مختلفی برای ارزیابی خودمدیریتی ارایه شده است. بر این اساس، نیاز است با توجه به اهداف موردنظر ابزار مناسب انتخاب شود.

مقدمه: آموزش خودمدیریتی از اجزای کلیدی مراقبت دیابت است. از طرفی میزان بالای عدم پذیرش یا پای بندی بیماران به رژیم درمانی بیانگر آن است که آموزش به بیمار برای دستیابی به خودمدیریتی با کاستی هایی روبرو است. هدف مطالعه حاضر کمک به شناخت موانع اثربخشی آموزش خودمدیریتی دیابت می باشد.روش ها: برای دستیابی به هدف مطالعه، از روش مرور سنتی بر مطالعات انجام شده بین سال های 2010-1990 در زمینه موانع دستیابی به خودمدیریتی و کنترل دیابت از طریق جستجو در بانک های اطلاعاتی داخلی و بین المللی استفاده شده است.نتایج: موانع اثربخشی آموزش خودمدیریتی دیابت، در دو دسته موانع مربوط به بیمار و موانع مرتبط با مراقبت کننده قرار گرفت. شایع ترین موانع مربوط به بیمار، مواردی از قبیل موانع دموگرافیک، ،مشکلات مالی، جدی نگرفتن بیماری، مشکلات روحی روانی، و کمبود دانش بود. ارتباط بیمار و مراقبت کننده، دانش ناکافی و حجم بالای کاری موانع مربوط به مراقبت کننده را تشکیل دادند.نتیجه گیری: حاصل این مرور معرفی عوامل متعدد و متنوعی است که قادرند اثربخشی آموزش خودمدیریتی دیابت را با چالشی جدی برای بیمار و مراقبت کننده مواجه نمایند. شناخت و درک این موانع و تلاش در جهت غلبه برآنها، به توانمندسازی بیمار برای دستیابی به خودمدیریتی کمک زیادی می نماید.

مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسی تفاوت خودمدیریتی دیابت بر حسب جنسیت، وضعیت تاهل، سطح تحصیلات، وضعیت اشتغال، میزان درآمد، وضعیت بیمه، شبکه زندگی بیمار، مدت دیابت، نوع درمان، شدت بیماری، مصرف سیگار و سن بود.روش: در این پژوهش طرح زمینه یابی مقطعی به کار رفت و روش اجرا فردی بود. تعداد 500 نفر (245 مرد و 255 زن) بیمار سرپایی مبتلا به دیابت نوع II در درمانگاههای بیمارستان شریعتی تهران به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. 259 نفر از آنان درمان دارویی و 241 نفر انسولین دریافت می کردند. داده ها با استفاده از مقیاس خود مراقبتی دیابت و پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی جمع آوری و به کمک آزمونt ، تحلیل واریانس و متعاقب آن آزمون تعقیبی شفه تحلیل شدند.یافته ها: خود مدیریتی برحسب جنسیت، رفتار سیگار کشیدن، نوع درمان، وضعیت تاهل، وضعیت تحصیلات، وضعیت اشتغال، وضعیت بیمه، وضعیت شبکه زندگی، وضعیت درآمد و نیز بر حسب شدت بیماری به طور معناداری متفاوت بود. در مقایسه های زوجی چندگانه نیز اغلب تفاوت ها معنادار بود.نتیجه گیری: رفتارهای خودمدیریتی دیابت بر حسب عوامل اجتماعی، عوامل جمعیت شناختی و ویژگی بیماری متفاوت است. این نتیجه برای متخصصان بالینی و درمانگاه های دیابت اهمیت کاربردی دارد. مبتنی بر این پژوهش و انجام پژوهش نیازسنجی ضروری است برنامه های تقویت رفتارهای خودمراقبتی و نیز برنامه های بهبود زیر ساخت های رفتار خودمدیریتی (بهبود وضع بیمه، اشتغال، درآمد،...) نه تنها به منظور کاهش آسیب های همراه دیابت، بلکه مهم تر به منظور ارتقا سلامت کلی جامعه در اولویت قرار بگیرند.